Ik kreeg een berichtje van een volger. Zij vond het een ‘gemiste kans’ dat er zoveel geschreven werd over voeding en diëten. Ik was een beetje verontwaardigd en mijn eerste reactie was er dan ook eentje in de trant van ‘dan lees je de artikelen toch lekker niet!’ Maar nadat ik er op een rustiger moment nog eens aan terugdacht, aan haar opmerking, zat er toch wel een kern van waarheid in..
Hoewel het platform zo is opgebouwd dat er maandelijks een ander thema is, (en januari of course ‘goede voornemens’ als onderwerp heeft) kon ik toch niet anders dan toegeven dat -ook al zijn de artikelen variërend van supplementen en body positivity tot aan leefstijlcoaches en gezonde recepten- er toch ook een aantal columns van mij over diëten gaan. Weliswaar columns om juist diëten af te raden (dat had deze aardige mevrouw niet goed gelezen), maar het onderwerp was wel vertegenwoordigd.
Dat deed me denken. Schijnbaar is mijn associatie met ‘gezonde voornemens’ er toch wel echt eentje van ‘losing weight’ en probeer ik daar nog steeds van los te komen.
Dankzij interviews zoals die met Floor of boek reviews als die ik schreef over Teun van de Keuken zijn boek, verschuift dit perspectief gelukkig sneller!
Maar toch terugkomend op mijn geschiedenis met diëten, want laten we het dan maar voor eens en altijd te rusten leggen door het nu eens goed aan te kijken. Even bedenkend dat je alles met historie een museum zou kunnen geven, zou ik mijn dieetverleden zo op kunnen nemen in een kleinschalig zaaltje, alle abonnementen, eiwitrepen en shakebekers tentoongesteld naast elkaar.
“Ik kan ook met oprecht medeleven terugkijken naar het meisje van 16 dat voor het eerst heel bewust voelde niet goed genoeg te zijn..”
Al zo lang als ik me kan herinneren val ik van het ene dieet in het andere. En als ik niet aan het diëten was, hield ik wel mijn calorieën bij in een app. Al is met dat laatste in mijn ogen niet per definitie iets mis, maar merk ik toch aan mezelf dat het goed is geweest om mijn dieetverleden in 2022 achter me te laten.
Los van alle lessen die ik heb geleerd uit boeken of van professionals ben ik ook toe aan heel wat meer liefde voor mezelf, voor mijn lijf. Ik ben er altijd zó streng voor geweest. Ik kan ook met oprecht medeleven terugkijken naar het meisje van 16 dat voor het eerst heel bewust voelde niet goed genoeg te zijn en zelfs haar buik inhield bij mijn vriendje. Niet dat dat kwam door hem, maar wel door de maatschappelijke meetlat. Ik herinner me nog goed een reclame op tv met allemaal vrolijke, goedlachse vrouwen (die er gek genoeg totaal niet uitgehongerd uitzagen.) Ik ben altijd wat steviger geweest maar ik wilde toen en daar ook zo gelukkig zijn als die vrouwen. Dus daar ging ik met mijn loon van het weekend ervoor, naar het Kruidvat om zakjes Modifast te kopen. Om een doel na te streven wat gelijk stond aan blij, succesvol en gelukkig. Want dat was de associatie die ik door die reclame onbewust maakte.
Van Modifast ging ik al jojo-end over naar een eiwitdieet. Ik geloof dat dat het dieet was dat Kate Middleton deed. Helemaal verantwoord, toch? Als zo ‘n rolmodel het ook doet.
Daarna brak een fase aan van obsessief calorieën bijhouden en sporten, soms wel twee keer per dag. En laten we het Sonja Bakker dieet of het killerbody dieet niet vergeten. Afgelopen jaar heb ik zelfs nog een tijdje een abonnement gehad op Weight Watchers.
Want altijd lonkt dat beeld nog van die slanke vrouw, met vol haar, mooie lach. ‘Als ik dat heb bereikt, dan ben ik pas écht gelukkig’. Maar wat ik ook probeerde niks was goed genoeg, niks was vol te houden. Dus wanneer ik dan mijn ‘ideale’ gewicht bereikt had, was ik ongelukkig omdat het me zoveel kruim kostte om het vol te houden.
“Geluk zit hem echt niet in maatje 36 en al helemaal niet in zakjes Modifast..”
Gelukkig ben ik altijd een sportief persoon geweest en heb ik veel plezier in sport waardoor ik nooit helemaal de controle over mijn gewicht verloor. Maar inmiddels ben ik er wel achter, dat het bijstellen van het beeld van ‘perfecte plaatjes’ vele malen gezonder is dan al die diëten.
En met een dochter van twee die in een boze wereld van filters en social media op moet groeien, gun ik haar een gezonde relatie met eten. Een relatie die bedoeld is haar lijf te laten bloeien, haar sterk en veerkrachtig zal maken. Een relatie die bestaat maar niet op de voorgrond leeft. Iets wat gewoon is. Of dat nu is in de vorm van maat 38, 42 of 46. Geluk zit hem echt niet in maatje 36 en al helemaal niet in zakjes Modifast.
Voor de ‘Karens’ onder ons: vanaf overmorgen starten we met het volgende thema.. Kan je aanhaken mocht afgelopen maand niet gegeven hebben wat je zocht. En deze moet zelfs ook díe volger kunnen bevredigen… L’amour! En even zonder dollen: ook die kritiek is me dierbaar, want kijk nou toch eens wat een mooi stuk tekst zij mij aan inspiratie bracht! Love you!