Na een nacht slecht slapen, stap ik de inloopkast in. Het licht dat onflatteus op mijn onderbuik en heupen valt maakt dat ik een zucht slaak en grijp naar de meest comfy mom-jeans die ik heb. Maar ook deze broek geeft mij niet het gewenste ‘photoshop-effect’ waarop ik hoopte. ‘Wacht, misschien toch mijn shirt in mijn broek doen. Mmmf, nee toch eruit.’ Even later loop ik naar buiten om de krant uit de bus te halen en kijk ik, zoals ik altijd doe, met lichte irritatie naar mijn spiegelbeeld in de ruit. ‘Toch maar mijn shirt erin.’ En dat erin eruit van het shirt gebeurt de hele dag door. Niet omdat ik zwaarlijvig ben, maar omdat ik toch niet zo body positive ben als dat ik hoop dat ik was.
Ik vind body positivity vaak een lastig onderwerp. Soms vind ik dat mensen te snel hun overgewicht scharen onder #bodypositivity. Als een soort excuus niet aan hun gezondheid te hoeven werken. Geen nee meer zeggen tegen alle lekkere verleiding, jezelf niet meer tegen heug en meug naar de sportschool slepen.
Ik wil mijn lichaam graag accepteren en waarderen maar ik wil ook blijven werken aan mijn gezondheid. Ik wil niet té veroordelend zijn maar ben wel kritisch op het gebruik van de term. Maar heb ik dan wel de juiste betekenis van body positivity te pakken? Wat is het eigenlijk precies? Laat ik maar even googlen voor ik onbelezen mijn oordeel verder op papier knal.
De letterlijke betekenis, zo lees ik, is ‘positief tegenover je lichaam staan.’ Een term die veroordeling van mensen met overgewicht aan de kaak wil stellen en het zelfbeeld van hen wil versterken. Maar inmiddels is het dankzij social media uitgegroeid tot een veel bredere beweging namelijk een die alle lichamen omarmd tot irritatie van sommige OGs (originals). Hoe dan ook een positieve ontwikkeling voor de ‘gewone-maatje42-vrouw’. Ik kan me nog een programma op TV herinneren waarbij Miljuschka een zeer beledigde OG vrouw sprak over het onderwerp. Het was niet de bedoeling dat Vrouwen als Miljuschka deze term ‘kaapten’. Ik kreeg er bijna een soort gênant gevoel bij alsof deze vrouw de aandacht die het met zich meebracht in bredere zin niet kon waarderen, want zij was toch het grootste slachtoffer en nu ging een bekende Nederlander er met deze beweging vandoor.
Ergens zal ze misschien ook wel gelijk hebben. Waarom moeten bekende Nederlanders met prachtig mooi vol dik haar (hier hoor je mijn achilles hiel even doorschemeren) met alle financiële middelen om de perfecte mom jeans te komen, de duurste make-up en schoonheidsbehandelingen te boeken nóg meer toe eigenen. Misschien moet het tegengeluid van onze onzekerheid niet het kapen zijn van bewegingen en de bijbehorende termen.
Misschien moeten we gewoon een nacht goed slapen. Onze kinderen scheetjes laten blazen op die losse onderbuiken en moeten we samen heel hard lachen. Zo hard, dat alleen nog maar die lach opvalt in de ruit terwijl je de krant onder je arm naar binnen draagt.
Wil je meer leren over dit onderwerp of om (nog) meer van je lijf te houden? Mayra Louise schreef er een prachtig en toegankelijk boek over. Klik HIER voor het boek ‘Op je lijf geschreven’.