Vorig jaar tijdens een cursus ‘persoonlijk leiderschap’ werd mij door de coach de vraag gesteld wat die lastige gast aan mijn kerstmistafel mij zou kunnen leren. ‘Hoezo?!’ dacht ik nog. Toen er ook nog eens gespecificeerd werd dat ik daar ook maar eens lekker naast moest gaan zitten trok ik er zelfs mijn wenkbrauwen bij op.
Inmiddels haal ik die gast iedere keer de vooravond aan kerstmis weer even tevoorschijn. Waarom, dat vertel ik je hieronder.
Voor alle duidelijkheid, mijn ‘lastige gast’ is die ontzettend saaie betweter. Die alleen maar zijn mond open trekt om een vraag te beantwoorden of om iemand te verbeteren.
Laten we deze gast voor het gemak even ‘Bert’ noemen. Ik ga naast hem zitten. Een man, stevig postuur, stoppels en een nasale stem.
Hij moet waarschijnlijk een bril dragen maar dat vertikt hij. Dat is misschien nog wel het enige wat hem een beetje van deze eeuw doet laten lijken dus stelt hij een bezoek aan de opticien uit. Enfin, je kent vast wel een Bert.
Zodra ik naast hem ga zitten voel ik mezelf eerst meer gespannen worden. Ik verstop me in mijn hoofd. ‘Wat kan ik zeggen, welk onderwerp kan ik aansnijden? Welke vragen kan ik nog stellen? Kom ik nog wel geïnteresseerd over of heeft hij me nu al voor de tweede keer zien gapen?” Uit stress van mijn gedachtes neem ik een grote teug wijn en begin ik nog meer te tetteren.
Ho. Stop. Nee. Ik doe dat eens niet. Als Bert stil is, rustig, en op de achtergrond. Dan mag ik ook wel achterover leunen. Ik hóef even niet ‘aan’ te staan. Ik kan simpelweg gaan genieten van iedere hap eten. Genieten van de andere gangmaker aan tafel (ik bedoel jou ja, Juul!) Even vanuit de rust, schouders naar beneden, lekker leunend tegen de rugleuning aan zitten. Wat lijkt me dat heerlijk.
Ik dank Bert hartelijk voor zijn aanwezigheid bij vertrek. Ik heb genoten.
Wie is jouw lastige gast en wat kan jij van hem of haar leren? Een mooie vraag om even bij stil te staan. Even naar ‘binnen’.
Fijne dagen lieve mensen! En tot snel 🙂
X Mela