En toen was Mauk opeens 4 weken oud. Waren mijn kraamtranen opgedroogd evenals mijn borsten. Hebben we de kraamhulp met een grote bos bloemen bedankt én hebben we de herfstvakantie overleefd (wat meteen de vuurdoop was met drie kinderen thuis.)
Ik vond het zo bijzonder om dit alles nog eens mee te mogen maken. Het is de laatste keer. Alle kamertjes in ons huis zitten vol. Ik heb dan ook met iedere kraamtraan die mijn wang verliet afscheid genomen van kleine momentjes die niet meer gaan zijn (zoals plassen op een zwangerschapsstick of erachter komen of het een meisje of een jongetje is, met een nieuw mensje in de maxi-cosi op schoot in een rolstoel het ziekenhuis verlaten en ga zo maar door.) Om deze laatste keer nooit meer te vergeten: een ode aan zwangerschappen, bevallen en vooral die kraamtijd.. (hopelijk zit je goed, want dit kan nog al wel eens een lange blog gaan worden, medemogelijk gemaakt door het restant hormonen wat nog in mijn lijf huist.)
Ge kunt nie voorut genieten
‘Ge kunt nie voorut genieten’ waren ooit wijze woorden die mijn oma mij cadeau deed. Helemaal plaatsen kon ik ze nog niet, tot voor kort. Wat heb ik gemopperd die laatste weken van mijn zwangerschap. Ik kon er niet meer van genieten. Ik heb wel genoten, begrijp me niet verkeerd, maar dat zat hem meer in de babyshower high teas met mijn vriendinnen en met mijn familie of wanneer de kinderen voor het slapen gaan niet alleen maar met mij wilde knuffelen, kusjes geven en neuzen, maar ook met de baby (en ze hevig met hun neuzen over mijn buik gingen.) Maar het is gewoon net wat anders met een draaiend gezin van 4, een baan en huishouden en laten we het niet hebben over de bekkeninstabiliteit die ik heb ervaren tijdens de eerste 27 weken.
Maar als ik nu terugkijk naar foto’s van die zwangere buik, wetende wat voor heerlijke baby Mauk is, vind ik het met terugwerkende kracht zo bijzonder. Ik weet dat het niet zo werkt, met terugwerkende kracht, maar zo gaat het wel. Ik kijk terug en bedenk me hoe bijzonder het is dat ik mijn hart en het hartje van Mauk liet kloppen. Dat als ik ademde mijn longen zuurstof kregen en die van Mauk ook. De lieve hikjes, gezellige schopjes, het komt allemaal terug als ik die mooie buikfoto’s zie, die een stuk minder vertegenwoordigd zijn in mijn galerij op mijn telefoon dan bij de eerste twee.
Ik vergeet de bekkenpijn, de vermoeidheid en de intense maagzuur die ik na iedere maaltijd of na ieder drankje had. Met terugwerkende kracht geniet ik. Toen kon ik het niet. Ik kon niet vooruit genieten. Ik heb geprobeerd om wanneer ik in bad zat met de andere kinderen en mijn buik, het bijzonder te vinden dat dit wellicht de laatste keer zou zijn dat ik met twee kinderen in bad zat, maar hoezeer ik me dat dan ook bedacht, ik voelde het niet zo en nu des te meer. Vooruit genieten kan niet, maar met terugwerkende kracht wel. Dat geef ik straks mijn kinderen mee.
‘Probeer in het moment te genieten, maar als dat niet lukt, geen stress, je zal er straks warm op terugkijken en misschien nog wel meer van genieten later, omdat je dan meer ruimte voelt, perspectief hebt en je volledig gelukkig voelt.’
Oude patronen achter laten
Zelf heb ik altijd de wens gehad om wanneer het zou lukken, drie kinderen te krijgen. Gelukkig trof ik een man die dezelfde samenstelling voor zich zag en hebben we vrij makkelijk drie zwangerschappen zo goed als probleemloos mogen doorlopen. Soms moet ik mezelf even knijpen, als ik naar de drie kinderen kijk of wanneer ik naar mezelf in de spiegel kijk. Ik heb gewoon drie kinderen in vier jaar tijd gekregen. Een rijker gevoel bestaat voor mij niet. Het is voorbij gevlogen. Dat wel, en dat vind ik soms wel moeilijk, maar dat kunnen evengoed nog wat afdrukken zijn van de opgedroogde kraamtranen op mijn wangen.
Ik vond het dan ook wel spannend om voor een derde te gaan afgelopen oktober. En voor mensen om mij heen was het schijnbaar ook niet iets vanzelfsprekends meer. Want wat heb ik vaak reacties gekregen als ‘was het bewust?’ of ‘een ongelukje zeker?’ en de niet te overtreffen ‘maar je hebt al een jongetje én een meisje..’ Jazeker, I kid you not. Heuse reacties. Reacties die mij ook in oude patronen deden laten vervallen, want ik ging mezelf verklaren en verantwoorden. “Ja wij komen ook uit een gezin van drie, mijn neefjes en nichtje zijn met drieën, drie is wat we altijd gekend hebben, maar dit is echt de laatste hoor.” Waarbij ik dat laatste wat lacherig zei. Maar ergens voelde het niet authentiek en onprettig om dat te zeggen. Ergens wilde ik meteen kunnen zeggen “Wij hebben de wens voor drie kinderen, wat een geschenk dat het ons gelukt is. Niet normaal veel zin om dit mooie baby’tje in mijn armen te kunnen nemen, hij hoort er nu al bij!” Maar dat was een stukje onzekerheid wat in de loop van de zwangerschap nog moest slijten.
En dat deed het gelukkig. Want telkens wanneer ik een afspraak had voor bloed te laten prikken of de NIPT te laten afnemen vroegen de lieve medewerkers ‘Gefeliciteerd, eerste kind?’ en glunderend van trots reageerde ik dan met ‘nee hoor, mijn derde!’ waarna ik steeds weer -met een halve kop groter omdat mijn kin hoog in de lucht prees van trots- naar mijn auto liep. Trots, gelukkig en bevoorrecht.
Hulde aan de bekkenfysio
Naast kleine leerpuntjes over mijn onzekerheden, heb ik ook grote leerpunten meegekregen deze zwangerschap. Punten die ik graag door wil geven aan mijn dochter later. De belangrijkste misschien wel: Investeer in een goede bekkenfysio! Vanaf 8 weken zwangerschap kreeg ik bekkenklachten. Scherpe pijnen boven mijn linker bil, zo pijnlijk dat ik bijna niets meer kon. Niet meer sporten, niet meer lang zitten of staan, niet meer makkelijk in en uit de auto komen. Het was echt verschrikkelijk. Dankzij de bekkenfysio heb ik vanaf 26 weken pijnvrij de rest van mijn zwangerschap kunnen doorlopen, kon ik zelfs weer sporten en wandelen!
De vele oefeningen, tips en controles zorgde ervoor dat ik op de juiste manier mijn bekkenbodem, bil-, buik-, been- en rugspieren ging gebruiken waardoor ik uiteindelijk niet alleen mijn kinderen weer kon tillen, maar ook dumbells. Jazeker, vanaf 27 weken ben ik weer begonnen met sporten. De boel weer aansterken voor de bevalling. Wat mij betreft een stukje educatie wat bijgebracht moet worden op middelbare scholen in hetzelfde hoofdstuk waar ook ongesteldheid en zwangerschap besproken worden. Ik heb mijn check-up afspraak voor na de bevalling alweer staan.
Wolkje
En nu, nu is hij er en ligt hij naast mij in bed in de co-sleeper. Die lieve Mauk. Mijn kers op de taart, mijn wolk van een baby. Mijn jongste jochie. Ja, ik ben verliefd. En ja, hij had het altijd al moeten zijn. Zo werkt dat. Zo doet de natuur dat. En over de natuur gesproken, ik sla inderdaad even de bevalling over. Dat is een blog die ik graag apart met jullie deel evenals de kraamweek.
Voor nu duik ik weer mijn babybubbel in, wetende dat die zomaar kan ploppen. Aimée ligt even te dutten, Maeson speelt een spelletje met Mark en ik schrijf even lekker weg en kijk af en toe met een schuin oog verliefd het wiegje in. Ik ben trots, gelukkig en bevoorrecht.
Morgen deel ik nog mijn pregnancy-survival-tips. Advies wat ik graag had gehad voor ik voor de eerste keer zwanger was. Thank me later 😉
Liefs, Mela