Terwijl we proberen om wat te landen na een lange rit van 10 uur (we vertrokken om 05.00 uur in de ochtend) zitten we na een plons in het zwembad te hebben genomen (want het is hier 26 graden zon) met een bordje eten te luisteren naar de accordeon muziek van pap. Het eten is op, de muziek gaat door en ik verplaats mezelf naar de ligstoel, die nog net de laatste straaltjes zon pakken. Even gaat het tekeer in mijn buik. De baby laat van zich horen, net als zijn broer en zus, die staan te dringen met hun magnum mondjes bij de accordeon van opa. “Ik wil ook, mag ik ook opa?” Ik kijk naar de twee enthousiaste, overprikkelde en oververmoeide kinderen. Er spelen zich allemaal kleine mini verhaaltjes af, zolang je de rust hebt om het te zien.
Het verhaaltje dat me nu blijft bekleven is de volgende..
“Mooi pap”, zeg ik terwijl ik een paar keer in mijn handen klap. “Het gaat je echt al goed af. De baby vindt het ook fijn want ik voel hem schopjes geven als je speelt.” Ik zie pap groter worden. Hij glundert zelfs een beetje en met een lach zegt hij, “Weet je wat het is Mela? Genoeg uren maken, tijd in stoppen.” Van het kinderlijke enthousiasme verschuift het evenwicht weer naar de docerende docent. “Overal waar je 1000 uren in steekt, zul je vooruitgang boeken en gemiddeld al dan niet goed in worden.”
Dus laat ik maar weer gaan schrijven. Die 1000 uur in de blog steken, want ik heb het schrijven gemist en nu is er weer rust, ruimte, inspiratie. Of ik kan natuurlijk 1000 uur besteden aan uitrusten of aan genieten van mijn gezin en van Frankrijk. Moeilijk kiezen, al ben ik met alle drie al goed op weg.
Ik ben benieuwd welk verhaaltje mij morgen weer grijpt.