De eerste moeilijke keuze, die tegenwoordig al allesbepalend lijkt; (als we de geluiden op het nieuws moeten geloven) de basisschoolkeuze. Met veel twijfels bezochten we de open dag van de kleine basisschool in ons dorp. Een school met combinatieklassen waarbij drie klassen onder twee leerkrachten vallen. Na die middag hebben we echter nóg meer vraagtekens over de eerste keuze bepalend voor hun toekomst.
Want zo voelt het, dat we de eerste belangrijke keuze maken die goed maar ook zeker verkeerd kan uitpakken. We hebben namelijk ook de optie om voor de basisschool in een dorp verder te gaan. Dus we hebben voor de zekerheid toch maar een gesprek aangevraagd. We verwachten een traditionele school, een school zoals wij ook van vroegen kennen, één klas met één docent in één lokaal. Maar waar we op afstruinden was een school, zó innovatief, dat ik schrok. Geen klaslokalen maar units, geen eigen groep maar een ‘nest’. Opeens bestond de school, zoals ik deze zelf heb gekend niet meer.
Wat is er mis met het onderwijs zoals het was. Zijn we niet alles aan het kapot innoveren? Geen klaslokaal dus.
Er wordt bij die nieuwe organisatievorm niet gewerkt met jaarklassen maar met units. Units bestaan uit thuisgroepen met leerlingen van verschillende leeftijden.
Het idee is dat leerlingen van verschillende leeftijden en met verschillende talenten en eigenschappen elkaar ontmoeten en samenwerken binnen dezelfde unit zodat zij veel van elkaar kunnen leren. Mooi idee, maar wat heb ik een twijfels bij de uitvoering. Ik sta zelf voor de klas, en een grote ruimte verdeeld met maar enkele room deviders lijkt me een hel voor docenten. Hoe organiseer je dit, hoe zorg je dat er geen geluidsoverlast is, dat kinderen bij de juiste thuisgroep zitten en hoe overzie je in hemelsnaam de studievoortgang en talenten van je groep? Waarschijnlijk zijn hier prachtige antwoorden op geschreven maar mijn vraag blijft hoe er op deze manier structuur geboden moet gaan worden aan 120 kleuters?
De keuze was voor ons opeens een stuk makkelijker. Want onze oudste houdt wel van wat structuur en organisatie. En na een gesprek met de directeur van de kleine dorpsschool kwamen we erachter dat de indeling van de klassen veel rustiger en mooier georganiseerd waren dan ik bij de open dag verwachtte. Hiermee vervielen ook de vraagstukken over waar de kinderen dan hun vriendjes zouden hebben, welke sportclub ze zouden moeten kiezen mochten ze naar een school in een ander dorp gaan op hun plek. Een last van mijn schouders. Ze gaan gewoon naar school in ons dorp, en dat stukje wereldoriëntatie pakken we thuis wel op. Met twee docenten als ouders, kunnen we de vakanties goed samen besteden over de grens.
Hoe heb jij dit ervaren? Had je überhaupt een keuze en wat vind jij belangrijk?
Eén reactie
Ik begrijp je helemaal! Onze oudste gaat naar die school met units, en hoewel we heel tevreden zijn over een groot aantal aspecten van de school (de betrokkenheid van de juffen/meesters, de hoge kwaliteit van de voorzieningen en het grote creatieve aanbod) maak ik me wel zorgen over het effect van leren in een dergelijke (in mijn ogen onrustige) omgeving. Onze spruit gaat na de zomervakantie naar groep 3, en kreeg de opmerking mee dat ze haar wel in de gaten houden omdat ze regelmatig “afdwaalt” of niet bij de les is bij klassikale oefeningen, en het veel beter doet als ze in een kleiner groepje werken. Dit baart me enigzins zorgen, maar ik ben blij dat het in ieder geval opgemerkt wordt en de school kinderen de mogelijkheid biedt om in kleinere groepjes iets meer aandacht te krijgen, aangezien de meeste klassen enkele dagen een hulpjuf hebben om deze kinderen apart te nemen. Ik hoop dat ze dit blijven doen, maar ik hou het zeker in de gaten 🙂